آرتروز مچ پا

آرتروز مچ پا به دلیل فرسایش و تخریب غضروف مفصل مچ پا رخ داده و سبب ساییدگی مفصلی می شود.

آرتروز نوعی بیماری تخریبی و پیشرونده است و با گذشت زمان تشدید می شود.

غضروف بافتی الست که در مفاصل وجود دارد و سبب تسهیل حرکت استخوان ها برروی هم می شود.

غضروف مفصلی همچنین با داشتن خاصیت ارتجاعی به جذب شوک های وارده بر مچ پا هنگام راه رفتن و دویدن کمک کند و از طریق احتمال آسیب رسیدن به مفصل مچ پا را به حداقل می رساند.

گاهی آرتروز در نتیجه روند طبیعی افزایش سن رخ می دهد و گاهی نیز برخی عوامل مانند آسیب های قبلی مفصلی سبب بروز آرتروز در سنین کمتر می شود.

از آنجا که فشار ناشی از وزن بر مفصل مچ پا وارد می شود و این مفصل در معرض وارد شدن ضربه است احتمال آسیب دیدگی آن نیز بالاست.

آرتروز عارضه ای است که تاکنون درمان قطعی برای آن مشخص نشده ولی می توان با بکارگیری اقداماتی همچون فیزیوتراپی به تسکین علائم بیمار و جلوگیری از پیشرفت بیماری کمک کرد.

معاینه فیزیکی در کنار تست ها و روش هایی مانند اسکن استخوان ، اشعه ایکس و آم آر آی برای تشخیص دقیق آرتروز میزان آسیب توسط پزشک متخصص انجام می گیرد.

متخصصان فیزیوتراپیست ما در کلینیک فیزیوتراپی تن آسا پس از ارزیابی دقیق شرایط بیماران از بهترین مدالیته های فیزیوتراپی برای درمان آرتروز مچ پا استفاده می کنند.

علائم آرترو مچ پا

  • درد پا و مچ پا بخصوص هنگام راه رفتن و وارد شدن فشار به آن
  • کاهش توانایی راه رفتن
  • لنگیدن هنگام راه رفتن
  • ایجاد خارهای استخوانی
  • انتشار درد به زانو ها
  • حساسیت به لمس و فشار
  • تورم و التهاب مچ پا
  • خشکی مفصل مچ پا

عوامل افزایش دهنده خطر ابتلا به آرتروز

  • آسیب های قبلی مفصل
  • وارد شدن ضربه شدید به مفصل
  • بالا رفتن سن
  • اضافه وزن
  • عوامل ژنتیکی و هورمونی و …

درمان آرتروز مچ پا

بیمار باید میزان فشاری را که به مفصل وارد می شود از طریق به حداقل رساندن فعالیت هایی مانند راه رفتن جز در موارد ضروری کاهش دهد.
وارد شدن فشار به مفصلی که به آرتروز مبتلاست سبب تشدید درد و ناراحتی می شود.

در صورتی که بیمار مبتلا به آرتروز دچار اضافه وزن باشد باید با استفاده از روش های مناسب وزن خود را کاهش دهد تا فشار کمتری به مچ پا وارد شود.

برای تسکین درد و التهاب می توان از داروهای مسکن و ضد التهاب همچون ایبوپروفن و دیکلوفناک استفاده کرد.

پزشک ممکن است استفاده از بریس های مخصوص مچ پا که به کاهش حرکات مفصل می شود را پیشنهاد دهد.

زمان راه رفتن می توان از وسایل کمکی مانند عصا و وار برای کاهش فشار به مفصل مچ پا و کاهش درد استفاده کرد.

استفاده از کفی‌ و کفش طبی می تواند فشاری که به مچ پا هنگام راه رفتن وارد می شود را کاهش داد.

فیزیوتراپی و تمرینات ورزشی سبب افزایش دامنه حرکتی مفصل ، کاهش درد و التهاب و تقویت عضلات مرتبط کمک می کند.

تمرینات ورزشی مخصوص مچ پا را با مشورت با فیزیوتراپیست خود انجام دهید تا احتمال تشدید آسیب کاهش یابد.

فیزیوتراپیست از مدالیته های دیگر همچون لیزر درمانی ، سوزن خشک و الکتروتراپی نیز برای درمان آرتروز استفاده می کند.

در صورتی که روش های غیر جراحی درمان آرتروز موثر واقع نشوند عمل جراحی ضروری است.

جراحی برای جوش دادن آستخوان ها و جراحی تعویض مفصل مچ پا از جمله اعمال جراحی رایج در درمان آرتروز هستند.

 

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *