تکارتراپی چیست و چه فوایدی دارد؟

تکارتراپی چیست و چه فوایدی دارد؟

تکارتراپی یکی از روش های نوین و پیشرفته ی درمانی در فیزیوتراپی است که نقش موثری در بهبود مشکلات اسکلتی_عضلانی بخصوص آسیب های ورزشی دارد.

این روش درمانی در درمان غیرجراحی آسیب های استخوانی، مفصلی و بافت های نرم و برخی بیماری های دیگر مفید است.

تکارتراپی یکی از تکنیک های پیشرفته درمانی برای بازسازی بافت ها است که در فیزیوتراپی کاربرد دارد.

انتقال انرژی در این روش از طریق ایجاد جریان الکترومگنتیک انجام گرفته و سبب افزایش جریان لنف و خون در محل آسیب دیده و تسریع بهبودی می شود.

برخورد جریان الکترومگنتیک همچنین با تحریک ترشح هورمون های تسکین دهنده درد می تواند درد بیمار را نیز تسکین بخشد.

این روش درمانی باعث تحریک بافت ها، افزایش ظرفیت ترمیم و تقویت مناطق آسیب دیده شده و در نتیجه می تواند پروسه درمانی را کوتاه تر کند.

تکار با افزایش درجه حرارت موضعی و بصورت غیر مستقیم موجب تسریع جریان خون و افزایش اکسیژن رسانی به بافت های آسیب دیده شده و از این طریق به تسریع بهبودی کمک می کند.

تمامی مراحل تکار تراپی به صورت دستی انجام شده و بیمار حسی شبیه زمانی که تحت ماساژ قرار می گیرد خواهد داشت.

بیماران تحت تکارتراپی برای طی کردن سریع تر فرایند بهبودی نیازمند چندین جلسه تکار تراپی هستند اگرچه بسیاری از آن ها حتی پس از جلسه اول درمانی احساس بهبودی خواهد کرد.

جلسات تکارتراپی بین ۲۰ الی ۲۵ دقیقه به طول انجامیده و بسته به تشخیص فیزیوتراپیست شما تعداد جلسات درمانی متفاوت خواهد بود.

فواید و مزایای تکارتراپی

  • تسریع روند بهبودی
  • کاهش درد و تورم
  • تحریک گردش خون محیطی بوسیله افزایش دمای بدن
  • غیرتهاجمی و کم خطر
  • بهبود جریان خون
  • افزایش سرعت تبدیل انرژی درون سلولی
  • بهبود تعادل غشای سلولی را بهبود می دهد
  • تسکین سریع درد
  • افزایش تحرک بافت های آسیب دیده
  • جذب مایعات اضافی تجمع یافته در بدن

کاربرد تکارتراپی در بیماری ها

  • درد گردن
  • درد مزمن و حاد کمر
  • التهاب کپسول مفصلی
  • شکستگی های استخوانی
  • رفع و بهبود خشکی مفاصل
  • تنیس البو
  • بورسیت و تاندونیت
  • اختلالات متابولیسم سلولی
  • بیماری های اسکلتی_عضلانی
  • آسیب و پارگی تاندون ها و رباط ها
  • آسیب روتاتور کاف شانه
  • درد آرنج
  • سندروم زانوی دوندگان

عملکرد تکارتراپی

  • ارسال سیگنال هاي عصبی برای کاهش و یا منع انتقال پیام درد از بافت آسیب دیده
  • افزایش جریان خون و اکسیژن رسانی بهتر در بافت آسیب دیده
  • اکسیژن رسانی
  • انقباض و انبساط عضلات
  • افزایش قطر عروق خونی
  • انتقال گرما به عمق دلخواه توسط ایجاد یک میدان الکترومغناطیسی

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *